در هر قـنوت؛ تا پـدرت یا جـواد گفت            سائل رسید و پشتِ درت؛ یاجواد گفت

«آدم» به پنج تن متـوسّل شد و سپـس            «آمد» نشست دور و برت یاجواد گفت

با دست‌هایِ پُـر به درِ خـانه بازگـشت            تا کعبه بسکه هـمسفـرت یا جواد گفت

خورشید؛ کاسۀ تهی از نورِ خویش را            چرخاند خسته! دورِ سرت یاجواد گفت

مُهری که بوسه زد خطِ پیـشانیِ تو را            در سجده‌هایِ هر سحَرت یاجواد گفت

هر روز پیش از آنکه حـدیـثی بـیاورد            راویِ خوب و خوش خبرت یا جواد گفت

کـشـتیِ نـوح را به هـدایت روانه کرد            تا هادی الأمـم! پـسرت؛ یا جواد گفت!